TIJD NAAR DE EEUWIGHEID
DOOD NAAR LEVEN


Het lied van de hemel heeft geen maat gemist omdat jij slaapt...






In deze wereld lijkt er een toestand te bestaan die het tegenovergestelde van
leven is. Jij noemt het dood. Het is het enige waar een bewoner van deze wereld
op kan rekenen. Al jouw ogenschijnlijke successen en mislukkingen, jouw liefdes,
jouw haten, jouw verliezen, zijn afhankelijk van dit onontkoombare feit. In een
wereld van onzekerheid en chaos, is het de enige garantie die jij hebt - de
barometer voor jouw leven; de klok die achter in jouw hoofd wegtikt.

Op dit moment en over de hele wereld, is er toenemende documentatie over
ontmoetingen met dood. Onze boekwinkels en televisie programma’s vullend zijn
verslagen van honderden mensen, van alle rangen en standen, die feitelijk dezelfde
gebeurtenis beschrijven: Een gevoel van dood zijn, van vrede en pijnloosheid, op jezelf
neer ziend en door een tunnel reizend naar een licht zo helder en mooi. Vrijheid van de
beperkingen van het fysieke lichaam, je leven voor jouw ogen voorbij zien flitsen. Een
gevoel van eenheid en volledig begrijpen. Geliefden ontmoeten die lang geleden
overleden waren. Een gevoel van verzorgd worden en geliefd zijn, simpelweg
zoals jij bent, zonder vraag of oordeel. Uiteindelijk een weerstand om van
dit licht terug te keren, van deze ervaring van onbeschrijflijke liefde.
Bijna dood? Prachtig licht, liefde, eenheid, begrip, vrede en vreugde!

Spreekt dit tot jou van dood, de grote onbekende, het enige door alle mensen
gevreesde? De ene ervaring waar jij jouw hele leven voor waakt. Het oogmerk
van alle medische en wetenschappelijke studies, om het menselijk bestaan zo lang
mogelijk te rekken om dit moment te ontwijken. Dit moment van wat? Dit moment
waarop jij een binnengaan in een prachtig licht-gevuld rijk waarin tijd en ruimte niet
langer bestaan ervaart. Alleen als leven gezien wordt als ziekte, pijn en eenzaamheid
zou dood omschreven kunnen worden als iets zo ongelooflijks, zo gewenst. Misschien
is leven niet de omstandigheid waarin jij je thans bevindt. Misschien is leven in het
geheel geen omstandigheid en zijn deze verrukkende beschrijvingen van ‘bijna-
dood’ momenten van herkenning van de werkelijkheid van eeuwig leven.

Is het geen waanzin om over leven te denken als geboren worden, verouderen,
vitaliteit verliezen en uiteindelijk sterven? Op het moment van jouw ogenschijnlijke
geboorte in deze wereld, sterf jij alleen maar. Vanaf de eerste dag begin jij het proces
van oud worden. Jij weeft jouw timide weg door constante gevaren, alleen en bevreesd,
op z’n minst hopend dat dood nog even zal wachten voordat het jou inhaalt en jij
verdwijnt. Dood, een moment dat jij kunt benaderen maar nooit bereiken,
simpelweg omdat het onmogelijk is.

Het is tijd voor jou om te kijken naar wat jij leven noemt en te zien dat jij het
volkomen mis hebt gehad omtrent beide. Dat de wereld waarin jij je op dit moment
bevind het idee van dood is en dat leven echt is, prachtig, heel en eeuwig. Dat dood
niet het tegenovergestelde van leven is, maar simpelweg de ontkenning ervan en dat
deze bijna-dood ervaringen momenten zijn waarop jij het idee van dood laat
gaan en de werkelijkheid van jouwe eeuwige leven binnentreed.

Jij kunt er zeker van zijn dat wat jij vreest niet dood is, wat jouw eigen
onbereikbare ontsnappen aan jouzelf is. Wat jij vreest is jouw eigen verlossing!
Leven is wat jij vreest! Wanneer de druk van jouw zelfidentiteit te veel voor jou wordt,
stort jij in onder het gewicht van jouw eigen weerstand. Jij bevindt jezelf door een tunnel
zwevend naar een prachtig licht, warm en bekend, dat jou roept. Zo gelijk aan thuiskomen,
waar jij weet dat jij thuishoort, alleen om weer terug te keren naar deze wereld van
eenzaamheid en dood. Dood, een moment van verlichting van de pijn van zelfidentiteit.
Een momentele afleiding van de ondraaglijke schuld van zelf-constructie. Een moment dat
jij her- en herbeleeft. Een enkel moment waartussen voor jou een levensduur lijkt te
verschijnen. Soms rek jij het zodat het lijkt of het dertig jaar is, of honderd, of slechts
minuten. Het doet er niet toe, het is nog steeds slechts een enkel moment. Een
kortstondig moment waarin jij langs kwam om te ontkennen wie jij bent.

Elke dag en elke minuut van elke dag en elk moment dat elke minuut bevat, herleef
jij slechts het moment waarop de tijd van terreur de plaats van liefde innam. En zo sterf
jij elke dag om opnieuw te leven, totdat jij de opening tussen het verleden en het heden
oversteekt, die in het geheel geen opening is. Aldus is elk leven; een ogenschijnlijke
tussenpoos van geboorte naar leven en voort naar leven weer, een herhaling van een
moment lang geleden voorbij dat niet opnieuw beleefd kan worden. En alle tijd is niets
meer dan het krankzinnige geloof dat wat voorbij is nog steeds hier en nu is.

Nu, als jij opnieuw naar de menselijke beschrijving van bijna-dood kijkt kun jij beginnen
te zien dat jouw zelfidentiteit, die is wat de wereld is, is wat dood is en dat deze bijna-dood
ervaringen bijna-leven herinneringen zijn. Jij kunt beginnen te zien dat het loslaten van
jouw zelfidentiteit, wat jij op het moment beziet als dood, jouw verlossing naar leven is.

Leven, dat eeuwig is en niet afneemt en niet beinvloed is door jouw ontkenning ervan.
Alleen jij bent beinvloed door jouw ontkenning van de werkelijkheid en jouw enige gevolg
is jouw eigen lijden. Een gevolg dat geen oorzaak heeft want jij hebt jezelf niet geschapen.

Dus alleen een gevolg van een gevolg zijnd, kun jij louter een reflectie van leven
scheppen, een reflectie van leven als dood, een voortdurend lijden onderbroken door
een moment dat jij dood noemt en wat jou een verlichting van jouzelf geeft. Een moment
waarop jij jouw beperkte zelfidentiteit laat gaan, een glimp van de werkelijkheid opvangt,
alleen om opnieuw een idee te herleven dat voorbij was op het moment dat jij het had. Dood,
een moment dat jij kunt benaderen, maar nooit bereiken, simpelweg omdat het onmogelijk is.

Het is eindelijk tijd voor jou om ‘bijna-leven’ te ervaren zonder de noodzaak van het
verlies van jouw lichamelijke associatie. Nogal simpel; jouw eigen fysieke wederopstanding.
Hoe simpel is verlossing! Stel het onvermijdelijke niet uit. Sterf nu. Sterf aan het idee dat
leven overleven is, eenzaamheid en pijn. Sterf om opnieuw geboren te worden! Jij bent in
een droom van dood geweest en het is nu tijd voor jou om tot de werkelijkheid van eeuwig
leven te ontwaken. Het lied van de Hemel heeft geen maat gemist omdat jij sliep. Er is
een deur, een tunnel als je wilt, die altijd open voor jou is geweest om deze wereld
van dood uit te lopen en de werkelijkheid van eeuwig leven binnen.

Zoek naar die deur en vind haar. Maar voordat jij haar probeert te openen
herinner jezelf dat niemand die de waarheid zoekt kan falen. En het is dit verzoek
dat jij vandaag maakt... Strek jouw hand uit en zie hoe eenvoudig de deur openzwaait
met jouw intentie om er doorheen te gaan. Engelen verlichten de weg, zodat alle
duisternis verdwijnt en jij in het licht staat, zo helder en schoon dat jij alles wat
jij ziet kunt begrijpen. Een klein moment van verrassing misschien, zal je doen
aarzelen voordat jij je realiseert dat de wereld die jij voor jou in het licht
ziet, de waarheid reflecteerd die jij kende en niet geheel
vergat in jouw afdwalen in dromen.








TERUG